Maandelijks archief: november 2013

Laos

Posted from Address not found.

Laos

Zo waar zal ik beginnen, het is namelijk alweer een tijdje geleden dat wij op ons blog hebben geschreven.
Zoals jullie vast weten zijn we ongeveer 2 weken geleden Laos binnengiefietst. Altijd weer leuk om een landgrens over te gaan. Corruptie bij de Viertnamezen werd duidelijk zichtbaar door het opzichtig toestoppen van Vietnameze Dongs tussen de paspoorten waardoor eerdere verwerking was gegarandeerd. De biljetten verdwenen in een klein laadje van de betreffende ambtenaar.
Na nog wat heen en weeg geschuif van geld en paspoorten aan Lao-zijde konden we het land van ’de mensen met het grote hart’  gaan ontdekken.
Laos is anders dan haar buren, net zoals wij anders zijn dan de Belgen of de Duitsers en bij een landgrens wordt dit heel abrupt zichtbaar. Het ene moment eet je Pho met reepjes rundvlees en zijn de mensen direct en luidruchtig  en het andere moment eet je pho met ballen en is er tijd genoeg en zijn stemverheffingen niet meer nodig om dingen duidelijk te maken.
Alleen wat vaak zichtbaar wordt is de verandering van natuur, een landgrens is vaak ook een natuurlijke grens. Tussen Laos en Vietnam is dit een bergkam, maar aan de andere kant van die kam was er niet heel veel veranderd. Nog steeds veel, hoge en groene bergen. Wat wel anders is, is dat de Laotianen meer van de bovenkant van de berg dan de onderkant houden. Wegen zijn aanzienlijk stijler en de dorpen liggen dus niet in het dal zoals in Vietnam, maar doodleuk bovenop de pas. Voor een fietster is het benaderen en verlaten van een dorp dus heel anders. Als je weer een dorp ziet naderen op de kaart, dan hoop je dat de klim niet te zwaar zal zijn en als je het laatste huisje passeert van een dorp dan kunnen de benen los en de handen aan de remmen.
De mensen zijn dus we echt anders zowel in hun karakter als de wijze waarop ze wonen en lijken te leven. De dorpjes waar we doorheen fietsen zijn een stuk armer, mensen leven niet in armoede, maar hebben geen geld op de bank. De huisjes zijn eenvoudig, vaak zijn de muren van bamboe en soms is dit aangevuld met klei. Andere huisjes zijn weer volledig van riet gebouwd. Het riet is meer een soort stro en ik denk dat het de stengels zijn van een bepaalde graansoort. Elk dorp heeft zijn gezamenlijke wasplaats, dit is een natuurlijke (bijv. een watervalletje) of een leiding die langs de bergen is aangelegd en die uitloopt in een kraan. De vrouwen en mannen wassen zich om de beurt. Wel vreemd als je daar als blanke aap op een fiets even de dagelijkse wasbeurt komt verstoren en de vrouwen in sarong achterom kijken als je voorbij rijdt. Andere dorpen zijn ook wel weer wat welvarender en huizen van steen komen daar meer voor, ook is in deze dorpen voldoende eten en drinken te vinden. Want daar onderscheidt Laos zich zeker niet in tov andere Aziatische landen, overal en altijd is er eten te vinden. Zoals mijn tante Dory ooit zei, de ene helft kookt terwijl de andere helft eet.
Na een dag fietsen in Laos zijn we met een boot naar een afgelegen dorp gevaren. Dit was zo’ n 3 uurtjes varen met de boot. DIt dorp ligt aan een rivier en is tot op heden alleen goed bereikbaar met de boot. Al gaat het wel nel in Laos, electriciteit was 6 maanden gelden aangelegd en er wer gewerkt aan een weg door de bergen om dit dorp bereikbaar te maken. Ik vraag mij af en toe wel af of dit niet allemaal te snel gaat voor deze mensen. Dat wij riolering kregen op de 3e Poellaan was ook een hele verandering, maar dit is toch anders. Desalniettemin was de sfeer in het plaatsje nog erg authentiek en hebben we een mooie wandeling gemakt door de reistvelden naar nog desolatere dorpjes. We zijn tijdens deze wandeling ook langs een grot gekomen waarin de mensen van het dorp een aantal jaren hebben geleefd om de bombardementen van de Amerikanen te overleven. Het is utieraard geeen nieuws dat alles daar helmaal kapot is gebombardeerd.
Uiteindelijk zijn we via Luang Prabang doorgefietst naar de hoofdstad van Laos, Vientiane. Ons plan was eerst om via een kleinere weg vanaf Luang Prabang naar de grens met Thailand te gaan. Echter dit bleek meer een weg te zijn voor de gevorderde 4-wheel driver dan een weg waar je nog met enig plezier op kan fietsen. We hebben dus besloten om zo’ n 500 km naar het zuiden te fietsen om vervolgens in Thailand weer naar het Noorden te gaan, omdat we dit deel echt niet willen missen.Daarnaast was de weg van Luang Prabang naar Vientiane echt schitterend. De eerste 2 dagen bestond uit veel klimmen, op zijn minst 2000 hoogtemeters per dag. Dit resulteerde in weer schitterende vergezichten. De wegen zijn daarnaast erg rustig en zolang je op de main road blijft is het asfalt meer dan goed. Heerlijke fietsomgeving dus. Ik hoop dat het op de plaatjes een beetje duidelijk wordt.
Het reizen gaat erg goed en we hebben er veel plezier in. Het fietsen samen gaat erg goed al was ik de laatste dagen niet helemaal in orde en dit resulteerde in zitten op het ouderwetse vinkentouw dat aan May haar fiets hing. Normaal gesproken rijd ik natuurlijk voorop :-).
Morgen vertrekken we naar Thailand, onze volgende landgrens dus. We hebben er veel zin in.
 Ik hoop dat het daar in Nederland met iedereen goed gaat en hartelijk dank voor de leuke berichten. Ik ga er nu wat foto’ s opzetten om mijn verhaal wan beeldender te maken.
tot snel.  May en Mattijs
May en de rijstvelden

May en de rijstvelden

Tussen de rijstpaddies door

Tussen de rijstpaddies door

De fiets kan altijd mee

De fiets kan altijd mee

 

Verjaardag in Luang Prabang

Verjaardag in Luang Prabang

Uitzicht 1

Uitzicht 1

Uitzicht 2

Uitzicht 2

 

Boven de ochtendwolken

Boven de ochtendwolken

 

P1030334

 

 

Scholieren op de fiets

Scholieren op de fiets

De bergen van Noord-Vietnam

Nu bijna drie weken weg en alweer bij de grens met Laos! We zijn de afgelopen 1,5 week vanaf de kust van Noord Vietnam (nee niks van typhoons gemerkt) dwars door de bergen heen gefietst naar het westen. Toch maar weer via Hanoi omdat alle wegen boven Hanoi langs heel erg ingewikkeld liepen en ons toch niet brachten bij de weg die we door de bergen wilden nemen. Oost en west van Hanoi zijn twee verschillende werelden. Oost = vlak, vol, bedrijvig, veel verschillende wegen dus veel zoeken (en vinden!) van kleine mooie weggetjes. West = bergen, bergvolken, natuur en ruimte.
 
We zijn echt een geweldige route gefietst door de bergen. Evenwijdig aan twee ‘snelwegen’ was dit de B-weg en dus nauwelijks verkeer. Het landschap is echt sprookjesachtig: groene hellingen met bomen, afgewisseld met grillige puntbergen. Ongeveer 10% van de bevoling hier is niet Vietnamees, maar zijn allerlei verschillende bergvolken. Sommigen wonen er al honderden jaren, anderen zijn verstotelingen uit China, Laos of Thailand. Deze mensen doen meer denken aan Peruanen doordat ze (nog) kleiner zijn en gekleurde outfits dragen, op hun rug een soort rieten rugzakjes of kinderen in doeken. Onze weg liep dwars door hun bergen en dalen waarbij in het dal vaak een dorp was bestaande uit een paar houten huizen op palen met op de veranda dames in deze outfist met een baby op hun arm die ons nawauifden (met de vruchtbaarheid geen problemen hier; ik heb nog nooit zo veel baby’s, kuikens, kalfjes, biggetjes en puppies bij elkaar gezien). We voelen ons een soort Maxima en Willem en wuiven aan een stuk door en beantwoorden de honderden “helloooo” van de kinderen die totaal door het dolle raken als je door hun dorp heenfietst. Het was duidelijk dat er weinig toeristen in dit gebied komen, wij zijn er totaal 4 tegengekomen (op een motor met gids, zeker ook een aanrader als je hier ooit in de buurt bent!)…
 
Het fietsen zelf gaat heel lekker. Wel een paar taaie dagen gehad van zo’n 100 km waarbij een heel groot deel stijgen is. Zitten dan, na een bak ‘pho bo’ ofwel noedelsoep naar binnen te hebben gewerkt, rond 7.30u op de fiets als het nog enigzins koel is. Meestal begint de dag dan met een beklimming om het dal uit te komen waar je geslapen hebt. Je moet niet raar opkijken als je zo 10-20km achter elkaar aan het stijgen bent! De weg is, op sommige stukken onverhard, gelukkig wel goed. Bovenaan de pas hebben we zoo veel mooie uitzichten gehad kijkend over eindeloze groene bergen met rivieren en af en toe een paar houten huisjes. En dan begint de verrukkelijke afdaling van makkelijk weer 10-20km waarbij je zo beneden bent. Om het feest weer opnieuw te beginnen;-) Ondanks dat het echt dun bevolkt gebied was waren er gelukkig altijd precies op tijd toch een dorp waar we wederom pho konden eten, bananen en water inslaan. We slapen in simpele maar best priuma guesthouses, waar ze zelfs vaak een warme douche en airco hebben! Wat echt het enige is waar je zin in hebt na zo’;n dag waarbij je een soort plakaat om je heen hebt hangen van stof, zonnebrand, zweet en modder. Jammie;-)
 
De Vietnamezen zijn heel vriendelijk al is er op het “helloooo” (hard uitgeroepen met hoge stem) na een flinke taalbarriere. We proberen wat woordjes te leren, maar het is echt een regelrechte ramp met al die leestekens en uitspraak. Regelmatig vragen we de weg en blijk je de plaats totaal anders uit te spreken (zo wordt Hai Duong: Hai Zoeonge). Vooral Mattijs trekt volle zalen met zijn lengte; als we over de markt lopen hebben we een soort sliert mensen achter ons aan die willen meten hoeveel groter hij is.
 
Gister een hele lange dag gefietst (waarbij we nog 20km te gaan hadden terwijl het al begon te schemeren, en we die laatste kilometers meegelift zijn met een vrachtwagen achterin zonder enig licht, lang leve de fietslampjes) en nu in Dien Bien Phu. DE plek waar de Vietnamezen voor altijd de Fransen hun land uit gejaagd hebben. Het stelt niet al te veel voor (voor onze begrippen), maar even een dagje rust voor het lichaam en ons voorbereiden op de grensovergang naar Laos is wel heel fijn! Vanaf daar dus weer een volgend bericht!
 
Veel liefs M&M

Lengtes vergelijken

Lengtes vergelijken

P1030144

Ineens een giga stuwmeer

Ineens een giga stuwmeer

P1030130P1030108

Het standaard ontbijt (en soms ook lunch en/of diner)

Het standaard ontbijt (en soms ook lunch en/of diner)

kapprtje pakken

kapprtje pakken

Deze vrouwtjes lopen overal in the middle of nowhere ineens langs de weg

Deze vrouwtjes lopen overal in the middle of nowhere ineens langs de weg

Boodschappen doen

Boodschappen doen

De vrouwen doen het vee

De vrouwen doen het vee

We zijn er!

Zo, onze eerste bericht van onze fietsreis door Azie.

Zaterdagochtend zijn we aangekomen in Hanoi. Het was even spannend met de fiertsen, want de fietsdozen bleken toch niet zo stevig te zijn. Aangekomen op Hanoi bleek mijn angst gegrond te zijn. Beide dozen waren flink gehavend. Bij het opbouwen bleek gelukkig dat alleen de zadelpenklem (vast veel punten met wordfeut) van May haar fiets miste. Gelukkig had ik vrijdag bij Robbert nog een reserve opgehaald. Uiteindelijk niks aan de hand dus.
De eerste drie dagen zijn we lekker in Hanoi gebleven. Hanoi is echt de bruisende hoofdstad van Vietnam. De meeste scooters, het beste eten en een groot meer in het centrum. Het eten is dus echt geweldig. Helemaal voor die kritische veelvraten als wij. Op elke hoek van de straat staat wel een kraampje met iets lekkers. Zoals het bekende pho(noodlesoep), krab uit het vuistje, gekruide mango en uiteraard versgerolde springrolls.De eerste dagen hebben we dus vooral lekker gegeten en de sfeer van de communistische stad geproefd. Het communisme is hier dus nog echt niet verdwenen. De rode vlag siert vele gevels en een afbeelding van Ho Chi Minh komen we regelmatig tegen. Ook in het historich museum wordt met veel trots(propaganda) gesproken over de strijd tegen de Amerikanen. Deze propaganda kom je vervolgens ook weer tegen in de boekhandel waar een boek over de oorlog geschreven door een buitenlander niet is te verkrijgen.
Dinsdag zijn we voor het eerst op de fiets gestapt. Echt wel weer super en ik denk veel terug aan mijn grote fietsreis in 2008. Lekkere hectiek, overal scooters en getoeter om ons heen. Hanoi uitrijden ging prima, een grote brug over en alle drukte van de grote stad lag achter ons. Links en rechts van de weg is landbouw, zoals bananenbomen en verschillende soorten kool. Het is heerlijk om tussendoor te rijden samen met uiteraard veel scooters. Want ook buiten de stad zie je en hoor je deze constant. Een vriendelijke toeter of een handje en ze zijn voorbij. Vervelend of gevaarlijk zijn de wegen tot op heden gelukkig niet geweest. Er is wel veel verkeer, maar de Vietnamezen zijn uitermate geduldig en vriendelijk in het verkeer. Toeteren is hier een signaal van: ‘ ik ben er’  inplaats van: ‘wegwezen, ik moet er door’. Dit maakt het prettig fietsen.
In twee dagen zijn we van Hanoi maar Kat Ba gefietst. Dit is een eiland vlakbij Halong Bay. Weer tussen de toeristen natuurlijk, maar doordat het laagseizoen is zijn er al met al maar een handje vol. Uiteraard zijn we hier gekomen voor een tocht langs de beroemde limestone rotsen die de verschillende baaijen sieren.
Vanmorgenvroeg zijn we in een bootje gestapt om de baai te verkennen. Het is echt geweldig om te zien, we hadden het mooiste weer en de rotsformaties zijn uitzonderlijk mooi. Ook nog even in de kano gestapt en via een aantal grotten kwamen we bij twee lagunes. Een stuk zee dat in zijn geheel is omringd door enorm grote limestone rotsen. Alleen het geluid van snerpende roofvogels en het raken van het water door onze peddels doorbrak de stilte.
Het gaat dus allemaal goed met ons en we hebben het erg naar onze zin. Morgen weer lekker op de fiets richting de bergen van Noord Vietnam. Jullie horen weer van ons.
Groet, May en Mattijs
Aankomst in Hanoi

Aankomst in Hanoi

Op weg! Hier net de grote stad uit...
Op weg! Hier net de grote stad uit…

Grootste shrimp ever bij straatstalletje gegeten
Grootste shrimp ever bij straatstalletje gegeten

Aankomst op eiland Cat Ba

Aankomst op eiland Cat Ba

Its hot at the top

Its hot at the top

Communisme is nog overal

Communisme is nog overal

Vis vangen en direct daarna op eten...

Vis vangen en direct daarna op eten…

...bij een van de drijvende huisjes in het zusje van Halong Bay

…bij een van de drijvende huisjes in het zusje van Halong Bay