Wedstrijdje fietsen en berg oprennen

Zo daar zijn we weer.

Momenteel zijn we in Kuala Lumpur en vliegen we vanavond alweer naar huis. 5 maanden fietsen zit er op.

Moutainbike-racen in Azie dus. De wedstrijd zou al om 08.30 beginnen dus de dag ervoor met ons tentje bij ons richting Nilai. Het was lekker rustig en het leek niet echt een grote race te worden. Alleen uit navraag bleek dat er toch zo’ n 1200 inschrijvingen waren. Ook bleek de race te bestaan uit 6km over de weg, dan 24 onverhard en dan nog eens 5 over de weg. Ik had er helemaal zin in, want hard over de weg rijden kan ik wel, dat onverharde zou ik wel zien.

’ s Nachts dus lekker in ons tentje geslapen. Uiteraard door wedstrijdspanning al vroeg uit de veren. Verdomme een lekke band. Gelukkig nu en niet vlak voor de start. Snel de band geplakt en richting de start. Er stond al een mannetje of 200 onrustig bij de startstreep. Allemaal kleine ventjes met mooie fietsjes. Je kan dit makkelijk vergelijken met Nederland, elke fiets was met het beste materiaal uitgerust. Wel mooi ik beetje met mijn zwarte tank zonder geveerde voorvork tussen al die kleine lichte fietsjes. Mijn trekkingfiets had ik nog wel zo licht mogelijk gemaakt door al het onnodige er af te halen, maar alsnog een kilo’ tje of 5 zwaarder dan de gemiddelde mtb die daar rondreed. Uiteraard stak ik zelf ook  ver boven de rest uit. May had ondertussen Nasi Ayam (rijst met kip) gehaald. Dus nog even goed gegeten, die hongerklop zou er niet komen. Altijd leuk zo’ n wedstrijd, iedereen is een beetje gespannen, maar wel zo’ n saamhorige sfeer.May lekker foto’ s maken en kletsen met de paar meiden die ook meededen met de wedstrijd.

08.30, startschot.

De dag daarvoor had ik nog mtb-schoenen gekocht. Vastzitten in je pedalen is wel zo fijn. Bij de start kwam ik helaas wat traag in de pedalen en lag dus direct ver achter, maar asfalt is mijn specialiteit. Als een malle dus naar voren gefietst en al die kleine mannetjes in mijn wiel. Toen ik zelf in een wiel dook werd er direct omgedraaid of ik even over wilde nemen. Net of ik voordeel heb achter een Aziaat. Overgenomen dus en doorgereden naar de kopgroep. Uiteindelijk waren we met een mannetje of 20 van voren. Dit ging goed…….., maar toen werd het onverhard. Als een stel kometen vlogen al die kerels over de onverharde paden door de palmboomplantage. Handig sturen en niet bang om fouten te maken. Daarnaast natuurlijk lekkere lichte en geveerde fietsen. Mijn mooie positie was direct weg, iedereen vloog me voorbij. Uiteindelijk ging het wel beter, maar oh oh wat is het toch moeilijk. Met een groepje van zo’ n 10 man zijn we ook nog de weg kwijt geraakt in de plantage. Zo’ n plantage is een groot doolhof , alles ziet er hetzelfde uit en je kan je nergens op oriënteren.  Na wat zoeken toch maar besloten om weer terug te rijden, dat betekende wel die lange klim van 20% weer op.  Uiteindelijk weer een lekker tempo gevonden. May stond onderweg nog foto’ s te maken en heeft me nog wat plekjes vooruit geschreeuwd. De laatste 5km over het asfalt nog wat goed kunnen maken en ergens rond de 80ste plaats geëindigd.  Onwijs leuke ervaring om zo in Maleisië met al die jongens hard door een palmboomplantage te racen. Als het even kan ga ik dit zeker nog een keer doen.

Nog 2 daagjes in Kuala Lumpur gebleven om beide fietsen in te pakken. De fietsreis voor May zat er nu echt op, want na haar meditatie-course (Vipassana) is ze zonder fiets naar Sabah gekomen. Ik heb mijn fiets wel meegenomen naar Sabah, want op de kaart zag Sabah er wel mooi uit, misschien niet veel kleine weggetjes, maar wel veel bergen en dat is op de fiets altijd mooi. May dus 10 dagen in kleermakerszit en ik alleen op de fiets door de bergen. Wel echt vreemd om na 4 maanden May, achter me, voor me of naast me te hebben gehad nu een beetje in mijn eentje door de bergen te trappen. Grappig om te merken dat ik mijn oude ritme van 5 jaar geleden direct weer oppak. Ik fiets alleen iets harder, maar ben wel eerder kapot. Na 100km was het dus ook wel weer klaar.

Sabah ligt op het eiland Borneo, dat verder bestaat uit Serawak (provincie van Maleisië), Brunei en het deel van Indonesië, Kalimantan. Sabah bestaat bekend om zijn wilde natuur, dus dichte jungle, mooie eilanden en veel wildlife, zowel boven de grond als onder water. In Sabah wonen zo’  n 2 mln mensen en is ongeveer even groot als NL. Er is een hoofdweg die als een cirkel over Sabah ligt. Voor de rest zijn er nog wel wat andere wegen, maar niet veel en vaak onverhard. De kunst van fietsen op Sabah is dus die kleine wegen van goede kwaliteit te vinden, nou dat is vrij lastig.

In een dag of acht heb ik het Zuidwesten van Sabah rondgefietst. Dit betekent vooral over hoge bergen fietsen en vaak drukke wegen. Gelukkig heb ik ook een aantal keer die kleine weggetjes gevonden en dan is fietsen op Sabah fantastisch. Uiteindelijk ben ik echt de jungle ingegaan. Dit betekent op een onverharde weg met klimmetjes van 20%+ en 35 graden fietsen. Oftewel met een zwetend lichaam je fiets een heuvel opduwen. Links en rechts dichte jungle, grote hoge bomen en een hoop geluiden. Geen apen, maar wel allerlei insecten die hoge snerpende tonen produceren. Af en toe een grote jeep met werkers van de verschillende logging-organisaties die met een verbaasde blik voorbij rijden. Na een uur  over die weg zat ik er al helemaal doorheen en ik denk dat ik misschien maar 5 km had afgelegd. De mannen van de jeeps die ik af en toe vroeg naar de weg gaven ook niet veel soelaas. Ze hadden eigenlijk geen idee waar ik nou naartoe wilde en door de taalbarrière kon ik nou niet echt duidelijk krijgen hoe lang deze weg nog doorliep. Best lastig als eten en drinken begint op te raken. Ik wilde het nog wel een kans geven, dus ik  ben de hele middag bezig geweest om verder te komen over deze onverharde weg. Fantastisch, maar zwaar. Uiteindelijk ergens in een inham mijn tent opgezet. Alleen maar junglegeluiden om me heen, insecten, vogels en een stromend riviertje. De hele omgeving was zwart en dan is de wereld misschien nog wel mooier dan overdag. De sterrenhemel is dan echt een koepel en volledig gevuld met sterren.

De volgende ochtend met veel plezier ontwaakt en toch maar besloten om weer terug te gaan. Het eten en water was bijna op. Dit betekende helaas wel 150 km dezelfde weg terug.

Na dit jungle avontuur heb ik nog een heel mooi stuk langs de kust gefietst, waar echt niemand was. Weer als vanouds met mijn tentje op het strand gestaan. Na 10 dagen had ik het ook wel weer gezien en keek ik erg uit naar de komst van May. May heeft weer een zware Vipassana doorstaan wat haar weer vele inzichten heeft gegeven en dit zeker wil delen , maar dit zelf het beste kan vertellen. May heb ik met de scooter opgehaald van het vliegveld van Kota Kinabalu. Heerlijk om haar weer te zien en ook om weer met zijn tweeën op avontuur te gaan.

Voor zo’ n 10 dagen hebben we een scooter gehuurd. Na zo’ n reis op de fiets wil je zelf bepalen waar je stopt of waar je heen gaat. Een scooter leek ons dus de beste optie.

Bepakt en bezakt met zijn tweeën op een 115 cc scootertje. Afzien dus, vooral voor de scooter. Lekker in zijn twee en soms zelfs in zijn een tegen de berg op.  We zijn eerst echt de bergen ingegaan, richting Mount Kinabalu. Dit is de trots van Sabah. Een berg van bijna 4200 meter hoog. Een gigant van een ding die je al ver boven de rest van de bergen ziet uitsteken. Met de neus in de wind en de blik op de berg richting de voet gereden. De voet van de berg ligt op zo’ n 1500m, dus een lekker temperatuurtje. Het plan was om een beetje in het bijhorende national park van de berg wat te gaan wandelen, want de berg beklimmen leek niet echt een optie. Volgens de berichten zou je dit al maanden van te voren moeten reserveren en zou het heel duur zijn en zou de klim 2 dagen duren. Eerst naar 3700m en dan de volgende ochtend naar de top en weer terug naar een hoogte van 1800m waar ook de klim zou beginnen. Het was dus ook een verrassing dat de meneer van de informatie ons vertelde dat in 1 dag naar de top en terug ook mogelijk was. Je moest dan wel heel fit zijn en van de hoofd parkranger zou je toestemming moeten krijgen. Hahaha ik was direct voor, wat mooi even zo’ n berg in 1 dag bedwingen, dat leek me wel wat. May moest nog wel overtuigd worden, maar daar was ook niet heel veel voor nodig. Snel naar de parkranger dus voor toestemming. Dit was uiteraard geen probleem, hopen dus op een heldere dag morgen en hop die berg op.

Met spanning deed ik de volgende dag rond een uur of 06.00uur de gordijnen opzij. Strakblauw, wauw dit is te gek. Snel gegeten en richting het park gegaan om te starten aan onze klim. Elke 2 personen kreeg een gids mee, er bleken nog 3 andere koppels te zijn. Zij waren al vooruit, dus we waren de laatste en onze gids begon al een beetje zenuwachtig te doen. Je moest namelijk wel op bepaalde tijden ergens zijn om door te mogen. May op kop dus. Sterke billen, benen, sterke kop en 5000 km gefietst dan kan je hard zo’ n berg op kan ik je vertellen. Op 2500 meter hadden we alle 3 de groepjes al te pakken. De gids was gerustgesteld. De klim was vooral buffelen en op het pad kijken om je voeten goed neer te zetten. Af en toe werd de top zichtbaar en kon je genieten van het uitzicht. Op zo’ n 3700 meter was het hotel waar iedereen sliep die er 2 dagen over deden. We kwamen ook al veel mensen tegen die weer op de weg terug waren. Wel super dat we in 1 dag gingen want nu liepen we eigenlijk constant met zijn drieën. Anders zo je echt in een soort van colonne omhoog gaan. Nadat we een bord rijst naar binnen hadden gewerkt zijn we opweg gegaan naar de top. De omgeving veranderde op zo’ n 3800 meter in een soort van maanlandschap. Er was een touw gespannen waar je je aan vast kon houden want het was soms echt klauteren. De hoogte en de al reeds vele klimmeters maakte de laatste meters erg zwaar. Het uitzicht was echt super, want het was nog steeds redelijk helder. Om 13.00 uur waren we op de top, ook nog 2 groepjes waren er. We stonden dus maar met zijn zessen op de top. Echt fantastisch. Na 15 minuten genieten zijn we snel naar beneden gegaan. De gids werd weer zenuwachtig omdat zijn lift naar huis om 17.00 uur ging, lekkere vent. Zo het klimmen fantastisch ging zo zwaar was de afdaling. May en ik zijn geen afdalers dat werd wel snel duidelijk. Er is ook geen klap aan. Na 4 uur achter elkaar dalen zat May er helemaal doorheen. Een uur lang heeft ze in het rood gelopen, ongelooflijk. 17.30 waren we beneden en we zaten er alle twee volledig doorheen. Snel gegeten en naar bed, morgen genieten we wel na. We hebben nog lekker 2 dagen in de buurt van de berg gezeten. Goede spierpijn en volop nagenoten van de beklimming.

Een paar dagen later dus zijn we weer op de scooter gestapt opweg naar het Noordelijkste puntje van Borneo. We scooterde ongeveer 2 tot 3 uur per dag. Zo’ n goede 100 kilometer. In het Noorden zijn we nog naar het eiland Pulau Banggi gegaan. Dit was nog echt een eiland waar het toerisme nog geen voet aan wal had gezet. Nauwelijks voorzieningen en ook niet echt heel veel interessante dingen, maar gewoon een eiland waar mensen leven. En ook dat is leuk om een paar dagen te zijn. We hebben dus weer lekker rondgekeken en met de locals gehangen. Helaas was vuil hier ook echt een probleem, ze pleurde echt alles in zee en op de grond. Hopelijk zal dit in de toekomst veranderen.

Nu zijn we dus weer in KL. Sabah en alle andere avonturen waren te gek en het is vreemd om over een klein etmaal weer in Nederland te zijn. Al hebben we alle twee er heel veel zin om iedereen weer te zien en nieuwe avonturen in NL op te pakken.

Wij pakken nog even verder, eten nog een Roti Canai en drinken nog even een The–o’tje en dan komen we jullie kant op.

Tot snel, May en Mattijs

 

Lekke band

Lekke band

P1040485 P1040507 P1040513 P1040531 P1040539

De torens van KL

De torens van KL

Lekker onverhard

Lekker onverhard

Best zwaar!!

Best zwaar!!

P1040620

Mijn mede weggebruiker

Mijn mede weggebruiker

P1040625 P1040637

Even een foto' tje bij een mooie kustweg

Even een foto’ tje bij een mooie kustweg

P1040655 P1040670

Het national park

Het national park

P1040672 P1040676

Lekker stijl

Lekker stijl

De volgende keer rennen we de Mount Everest op

De volgende keer rennen we de Mount Everest op

P1040683

On the top!!

On the top!!

P1040690 P1040708

Jut en Jul on the road

Jut en Jul on the road

May slaat even op de gong

May slaat even op de gong

May haar droomstrandje

May haar droomstrandje

P1040746 P1040756

Dansen met de locals

Dansen met de locals

P1040781

Afsluitend concert van tienersterretje Averel Lavine of iets dergelijks

Afsluitend concert van tienersterretje Averel Lavine of iets dergelijks

Tussen apen, olifanten en schildpadden

Dag iedereen,

Het is weer even geleden, dus er is weer een hoop te vertellen. Om de spanningsboog niet te veel uit te dagen zal ik het kort en bondig houden J.

Zoals jullie vast gelezen hebben was Thailand echt fantastisch. We hebben volop genoten van de mensen, de mooie weggetjes en uiteraard het lekkere eten.  Na een paar dagen op een eiland hebben we de fietsen op een boot gehesen opweg naar de grens van Maleisië op Langkawi.

Fietsen in Maleisië is uiteraard weer anders dan fietsen in Vietnam, Laos of Thailand. Waren er in Vietnam alleen scooters, in Laos alleen kleine wegen en nauwelijks verkeer en in Thailand zowel scooters en met name veel pick up, zo barst het van de auto’ s en scooters in Maleisië. Dit maakt het in het algemeen in het westen wat minder leuk om te fietsen. Al zijn wij tegenwoordig gespecialiseerd in kleine weggetjes vinden zo dat we toch nog heerlijk hebben kunnen fietsen.

Wij zijn dus via de Andaman zee aangekomen in Maleisië. Dat betekent dat je op Langkawi (groot eiland) de grens over gaat. Ten opzichte van de andere Aziatische landen zijn de Malay niet zo moeilijk, je krijgt direct zonder kosten een stempel voor 90 dagen in je paspoort. Dat hele niet moeilijk doen met andere culturen is overigens in het hele land zichtbaar. Zodra je Maleisië binnenkomt zie je overal zowel Malay, Indiers en Chinezen achter de counter of de pannen staan. Langkawi zelf is een erg ruig eiland, met veel bergen en mooie stranden al is het de laatste jaren heel erg ontwikkeld en dit heeft ook een duidelijk mindere kant. Een lange strip met hotels, een zee vol jet-ski’ s en massa-toerisme. Niet te lang geweest dus, want er ontstaat altijd een gekke spanning tussen ons als we op dit soort plekken zijn. Wij voelen ons duidelijker beter als we door de jungle fietsen met zijn tweetjes. Dus opweg naar de jungle. Dit heeft nog wel even op zich laten wachten, want we zijn eerst nog langs de Cammeron Highlands gegaan. Dit was vroeger de uitvalsplek voor de welvarende Engelsen uit de steden. Dit is ook de plek waar Jim Thompson in de jaren zestig is verdwenen. Jim Thompson heeft de zijde-handel in Thailand nieuwe leven ingeblazen en zijde tot een groot exportproduct gemaakt. Tijdens een wandeling door de jungle is hij op mysterieuze wijze verdwenen. Tot op de dag van vandaag is er geen enkel spoor.

 

De Cameron Highlands liggen op een hoogte van 1800m. Klimmen dus.  06.30 zaten wij op de fiets voor een lange dag, want uit ervaring wist ik dat het een pittige klim zou worden van zo’ n 50km. Bergen en Maleisië is een gouden combinatie, het is een garantie voor echt hele mooie fietsdagen. Door dat we zo vroeg waren gestart, was het het nog vrij rustig en konden we dus volop genieten van de mooie vergezichten en dikke bomen. Uit de jungle kwamen regelmatig Orang asli (oorspronkelijke bewoners) met manden vol Durian uit de bergen. Durian staat hier bekend als de king of fruits, bij buitenlanders helaas als stinkfruit. Na meerdere malen proeven kies ik toch zeker de kant van de Malay.. Het is een beetje als olijven of zoute haring eten, je moet het leren eten.  De smaak is uiteraard moeilijk te beschrijven, maar de structuur lijkt een beetje op zacht stopverf dat een soort smelt in je mond en de smaak lijkt misschien wel een beetje op gefermenteerde banaan, maar dan wel heel zoet. Een zeer aparte vrucht in ieder geval.

Na een uurtje of 6 klimmen zijn we aangekomen op de hoogvlakte.  Na een aantal dagen een beetje uitgerust te hebben (1 dag wandelen + 1 dag fietsen) zijn we verder het binnenland ingetrokken. Deze keer echt de jungle in. Al was het de eerste 100km wel veel plantages en gesloopt oerwoud.

Dit betekent dus kilometers oliepalmplantages en woestijn. Al het leven is hieruit verdwenen. Je hoort nauwelijks nog insecten en de apen zijn allemaal verdwenen.

Gelukkig was het na 100km gedaan en kon het feest beginnen. Een schitterende weg met aan beide zijde dichte jungle. Honderden soorten bomen en planten en volop leven. Constant schieten er beesten weg, horen we vogels of zien we apen door de bomen slingeren. Al is het zelden dat je ze langer dan 10 seconden kan zien.  Een paar keer hebben we Neushoornvogels gespot en ik zag nog een groep van zo’ n 20 tropische ooievaars overvliegen. Na een tijdje fietsen zagen we ook borden langs de weg staan dat je moest oppassen voor olifanten. Blijkbaar leven er dus wilde olifanten in dit gebied. Een tiental kilometers verderop stond weer zo’ n bord maar tot onze grote verbazing stond er vlak achter een dikke olifant zich tegoed te doen aan het malse gras. Dat is echt heel gek als je niets vermoedend daar een beetje rondfiets en je ziet opeens zo’ n dikhuid op zo’ n 10 meter in de kant staan. Toch wat anders dan een konijn in de berm.

Na een volle dag in de jungle was het helaas weer voorbij en zijn we bij de oostkust aangekomen. Altijd leuk om een land helemaal te doorkruizen. Hier alleen wel veel meer auto’ s al kunnen we hier wel veel meer de Maleisische cultuur opsnuiven. Dat is dus vooral veel genieten van de vele verschillende onwijs vriendelijke mensen. Iedereen spreekt in hier een woord Engels en wij spreken een paar woorden Bahassa en dat maakt het ontzettend leuk. Heel anders dan bijvoorbeeld Thailand waar slecht Engels wordt gesproken en voor het schrift niet te begrijpen is. We maken dus veel contact met de mensen en dat maakt Maleisië wel erg speciaal. We spreken vooral de Malay als we gaan eten, wat dat hebben zie hier ook wel begrepen. Elke dag lekker Indische roti’ s, Chineze soep of Maleisische kip eten.

Aan de oostkust hebben we ook Sandra ontmoet. Zij heeft, als maleisiche, in 2009 het land rondgefietst en heeft daar een boek over geschreven (een big thing hier om zo’n afstand te fietsen). Nadat wij het boek hadden gelezen hebben we contact met haar gezocht en zij was zo aardig om ons voor 2 dagen uit te nodigen. Sandra is een brok energie met tijd en dus hebben we in 2 dagen van alles gedaan. Waaronder een mooie hike en allerlei specialiteiten gegeten bij de verschillende restaurants in de buurt.

Nu zijn we in Tioman. Dit is volgens kenners een van de mooiste eilanden van de wereld. Nou wij zijn het daar volledig mee eens. We staan met ons  tentje op het strand met een geweldig uitzicht over de baai. Het is hier volop genieten, veel snorkelen en genieten van de jungle en de mensen op het eiland. Zelfs een schildpad gespot in het water en gesnorkeld tussen de (ongevaarlijke) haaien.

Nu gaan we richting Kuala Lumpur. Daar ga ik als alles een beetje mee zit nog mee doen aan een moutainbike wedstrijd om vervolgens naar Sabah te gaan. May gaat eerst nog 10 dagen een meditatie course volgen om daarna ook naar Sabah te gaan. Het fietsen sluiten we dus voorzichtig een beetje af, wat wel echt wennen is. We kunnen wel blijven fietsen.

Veel dank voor al jullie leuke reacties. Wij reizen nog even door.

May en Mattijs

 

Gekke Thai bij de grensovergang

Gekke Thai bij de grensovergang

Typisch straatbeeld in Maleisie van Chinese huisjes

Typisch straatbeeld in Maleisie van Chinese huisjes

P1040184 P1040204

Durian... is het nou lekker of niet?

Durian… is het nou lekker of niet?

Thee in de Cameron Highlands

Thee in de Cameron Highlands

P1040253

Een reuze aardbei (gefotografeerd door een creabea Bangladeshi werkend op de farm)

Een reuze aardbei (gefotografeerd door een creabea Bangladeshi werkend op de farm)

Je kan wel janken hoe de natuur hier wordt toegetakeld voor de plantages...

Je kan wel janken hoe de natuur hier wordt toegetakeld voor de plantages…

Wildkamperen op de plantage

Wildkamperen op de plantage

Pas op voor olifanten

Pas op voor olifanten

Sunset vanaf Lake Kenyir

Sunset vanaf Lake Kenyir

Met onze vriendin Sandra

Met onze vriendin Sandra

P1040356

Een tocht door de jungle met hellingen van gemiddeld 20% (serieus!)

Een tocht door de jungle met hellingen van gemiddeld 20% (serieus!)

Slapen met uitzicht

Slapen met uitzicht

P1040449

Nieuwe vrienden in de reggeabar (Koen, hier gaan Mattijs en jij volgend jaar jullie kano-race doen!)

Nieuwe vrienden in de reggeabar (Koen, hier gaan Mattijs en jij volgend jaar jullie kano-race doen!)

Heel veel Thailand

Na een behoorlijk lange radiostilte hier weer bericht vanuit Zuid Thailand! We zijn de afgelopen weken ondergedompeld in de meest uiteenlopende facetten van dit land, dus tijd voor verslag.

Ons laatste bericht kwam uit de bergen vlak bij Birma wat ongeveer opposite is van de tropscihe strandvibe van waaruit ik dit bericht nu schrijf. Nadat we de Mae Hong Song loop (zie vorige bericht) verlieten zijn we zuid waarts afgezakt. Dat betekende 1 hele zware fietsdag dwars door een national park met een weg die alleen maar omhoog liep. Op bepaalde plekken zelfs zo stijl dat we voor het eerst (en hopelijk voor het laatst ook) moesten afstappen om de fiets aan de hand te nemen. In tegenstelling tot de meeste plekken hier waren er in dit park weinig voorzieningen qua slapen, eten en drinken. Na uren achtereen klimmen was het half vijf en ging de zon onder. Tijd om een slaapplaats te zoeken. Dat werd bij een heel lief ouder echtpaar in de schuur op de grond. De mevrouw sloeg direct aan het koken voor ons en de rest van de avond en de volgende morgen werden de gefetteerd met bergen rijst, omeletten, koffie en thee. Toen we de volgende morgen aanboden iets te betalen was hier absoluut geen sprake van. Geheel opgewarmt door alle gastvrijheid wachtte ons vervolgens een van de mooiste uitzichten tot zover: bovenaan de laatste berg zagen we de zon opkomen over gigantische bergen en een dal vol wolken. We zaten vlak tegen de grens met Birma aan en het was dus een sprookjesachtig gezicht en idee uit te kijken over een land dat zo lang op slot gezeten heeft.

Die dag fietsten we langs een gigantisch vluchtelingenkamp met maar liefst 40.000 vluchtelingen behorende tot de Karen minority. Deze mensen worden al jaren gediscrimineerd en zitten al jaren in deze kampen langs de grens waar ze geen kant op kunnen omdat ze niet terug kunnen maar de Thaise overheid ook van ze af wil. Heftig om zo langs te fietsen! Iedereen was overigens super vriendelijk en zwaaide ons bemoedigend toe van achter het prikkeldraad. De volgende dag kwamen we een Nederlandse fotograaf tegen die een paar jaar terug samen met Karel Glastra van Loon een boek maakte over deze mensen: ‘De Onzichtbaren’. Hij heeft goede contacten met een pater uit het kamp die een succesvolle school runt. Ik heb nu een actietje opgezet geld in te zamelen voor deze school, dus mocht je een bijdrage willen doen maak dan voor 20 jan iets over naar mijn reknr (7817691 tnv M. van Waes). Iedere donatie is welkom!

Na een laaste dag de laatste bergkammen over belanden we ineens in totaal flatland: centraal Thailand. Een hele andere ervaring om na 2 maanden alleen maar bergen ineens weer vlak te fietsen! In plaats van de gemiddelde 80 km per dag deden we er nu ineens 120 en vlogen zo vooruit. De omgeving bestaat hier vooral uit rijstvelden die in bloei stonden en dus fantastische uitzichten gaven. Terwijl we in de bergen maar weinig beesten zagen barstte het hier ineens van de vogels, dus Mattijs kon zijn lol op. Wel weer een stuk meer mensen en verkeer, maar via allerlei back roads toch met een rustige route de paar honderd kilometer naar Ayuthaya kunnen fietsen. Opvallend is hoeveel meer eten er is in vlak en drukker gebied. Nou was het al niet heel moeilijk eten te vinden (denk aan een ijsje en je weet zeker dat er binnen een paar minuten een ijscoman op een scooter passeert), hier ontwikkelde ik een lichte obsessie met eten. Om de paar meter stond er nml alweer een andere stal met fruit, gegrild vlees, noedelsoep, ijsjes of kokoskoekjes, het een nog lekkerder dan het ander. Of onze lievelingslunch: gegrilde kip met papaya salade en sticky rice, yummie! Ook de stadjes waar we sliepen hadden ineens mega nightmarkets: markten die rond 17u opbouwen met eindeloze stalletjes met lekker eten. De drie hamwoorden: fietsen, eten, slapen blijven in ere dus.

Na acht dagen achtereen fietsen waren we met Eerste Kerstdag in Ayuthaya, de oude hoofdstad van Thailand. Hier staan eindeloze tempel ruines a la het Forum Romanum in Rome, waar we (voor de verandering) tussendoor gefietst hebben, super mooi! Einde van de dag wilden we graag nog een boottochtje doen over de rivier rondom de stad. Dit werd wel eindeloos door alle tourbureautjes en guesthouses aangeboden, maar tegen fixe prijzen. Maar lang leve Azie: iedereen wil wel wat verdienen, dus gewoon op eigen houtje een omaatje aangesproken in een bootje waarin haar twee kleinkinderen hun huiswerk aan het maken waren. En ja hoor, nog geen twee minuten later voeren we, tegen een tarief waar alle partijen profijt van hadden, met zonsondergang tussen de tempels door. De kleinkinderen gingen intussen braaf door met hun huiswerk tijdens de tocht.

Nog slechts 1 fietsdag verwijderd van Bangkok even gewtijfeld of we deze drukke stad in zouden fietsen of bussen, maar deze mijlpaal wilden we toch per fiets maken. ‘s ochtends vroeg vertrokken en al snel merkte je dat je een grote stad nadert. En dan heb ik het niet over Amsterdam of Den Haag, maar echt een grote stad. Bangkok telt officieel 8 miljoen bewoners, maar onofficieel rond de 16 miljoen, dus je snapt dat de omvang gigantisch is. Zijn zeker vijf uur bezig geweest ons door alle voorsteden heen te worstelen die steeds drukker en nauwer werden met wegen, verkeer en mensen. Dankzij de echte padvinders kaartleeskwaliteiten van Mattijs leidde hij ons in een rechte lijn naar het guesthouse wat we geboekt hadden. Omdat we er rond Nieuwjaar zaten barstte de stad van de toeristen, terwijl de meeste Thai juist de stad uitgevlucht waren. Best heftig om na al die weken van voornamelijk natuur en vergezichten ineens tussen een grote mierenhoop te staan van 1000 dingen die tegelijk gebeuren: verkopers, boten die aankomen waar je als vee op gedirigeerd wordt door mannen die hysterisch op fluitjes blazen, de skytrain die overrijdt en 10 tuck-tucks die tegelijk willen passeren. Wel echt heerlijk weer op zo’n bruisende plek te zijn! Naast alle toeristische attracties als het paleis, What Pho en China town, ook alle urban voordelen uitgebuit als sushi eten met uitzicht over de stad in een mall van 8 verdiepingen, naar een 5k bioscoop waar niet alleen alles in 3d is maar je ook de wind en het water voelt uit de film en uitgebreide massage sessies.

Hoogtepunt was om het nieuwe jaar in te luiden vanaf een megaburg over de Chau Praya (een soort Erasmusbrug keer 10) van waar je fantastisch uitzicht had over de stad en al het vuurwerk. De hele lucht was bezaaid met Thaise wensbalonnen en ook de hele brug stond vol met Thaise families en stelletjes die balonnen oplieten. Wij mochten er ook een oplaten, inclusief een wens.

Na zes dagen stad zijn we op 2 januari in de trein gestapt om 1000 km naar het zuiden te reizen. Dat was omdat enerzijds dit stuk niet heel leuk fietsen is; doordat Thailand hier zo smal is, is er slechts de snelweg en om daar nou dagen op te fietsen was niet echt een plan. Anderzijds moesten we ook voortmaken want we zouden 5 januari Kim ontmoeten aan de westkust voor een vakantie samen! Ook de trein is hier een beleving, alleen al het vertrek. Onze fietsen moesten in een apart compartiment voorin de trein terwijl wij zelf ergens achterin de trein een plaats hadden. De trein stond heel netjes een uur van te voren al op het perron dat langzaamaan steeds voller werd met reizigers. Toen de trein om 13u zou vertrekken gebeurde er vrij weinig. Na een half uur wachten vroegen wij een leuk Thais stel, die ook een paar dagen gingn fietsen, waar we precies op wachten:

“Op de trein.”

“Maar die is er toch al?”

“Ja, maar toch wachten we erop.”

Mooi te zien hoe iedereen zich volledig overgeeft aan het feit dat je gewoon geduld moet hebben. Daar kunnen wij Hollanders nog wat van leren tijdens vertraging op maandagochtend op Amsterdam CS… Na een ingewikkelde truc van trein van het perron, locomotief naar voren, trein weer terug en locomotief gewisseld voor andere locomotief konden we dan toch 1,5 uur later vertrekken. De reis was weer een beleving met alle ramen en deuren open en dwars door de rijstevelden heen. Op perrons onderweg werden de ijsjes via dienbladen door het raam aangereikt of hopten de verkopers even naar binnen met bladen warme soep en rijst. Honger hoef je hier echt nooit te hebben!

Rond 2u ‘s nachts op bestemming aangekomen waar we gelukkig zo een bed in konden duiken. We hadden een afstand van ongeveer NL-Zuid Frankrijk afgelegd, en in het zuiden was het dus ineens ook veeel warmer! Dat merkten we de volgende twee fietsdagen toen we van de oostkant overstaken naar de westkant. Een stuk vochtiger, heter, maar ook: ineens palmplantages ipv rijst en vrouwen met hoofddoekjes om. Langzaamaan komen we in Moslim country.

En toen stonden we op 5 januari op de pier in Kuraburi en stapte Kim daar ineens uit een taxi na een eindeloze reis uit NL, via Bangkok en Phuket! Fantastisch elkaar weer te zien en super leuk dat Kim zo’n inkijkje kreeg in onze reis. We hadden een bungalow geregeld op Ko Rha, een eiland een half uur varen van de kust en voor 90% bestaat uit rainforest. Er is 1 accomodatie plek en dat is Ko Rha Ecolodge. Bleek een schot in de roos want echt een prachtige plek aan een baai met zandstrand omgeven door oerwoud waar de hornbills (neushoornvogel) overvlogen en je de hele dag niks anders hoorde dan een soort krekels (die het geluid van een scooteralarm maakten, wat interessant genoeg niet irritant is als je bedenkt dat het een krekel is). Hadden een hut met uitzicht op de baai en om half zeven werd je gewekt door de zon die opkwam boven de bergen op het vasteland en je tegemoet scheen. Ook hier was het eten weer een hoogtepunt, want drie keer per dag at je gezamelijk in het ‘hoofdhuis’ super lekkere maaltijden van originele Thaise gerechten. Kim is dus ook direct geintroduceerd (en enthousiast gemaakt) voor de Thaise keuken. Suoer relaxed om zo 4 dagen met elkaar door te brengen en in alle rust bij te kunnen kletsen, maar ook boekjes te lezen, te zwemmen en spelletjes te spelen. Nog een middag een jungletocht gemaakt over het eiland en een morgen vroeg opgestaan voor de zonsopgang vanaf het water. Vanuit een kano zagen we de nacht (inclusief fluoriscerend plankton in het water wat oplichtte als je je pedddel er doorheen liet gaan) met alle sterren veranderen in de dag met een super zonsopgang.

Na deze strandretreat was de zuster-gezelligheid nog niet ten einde en zijn we met elkaar afgereisd naar national park Khao Sok. Ee heel groot nauurgebied van vooral dichte jungle op karstgebergte  dat in allerlei gekke vormen opduikt. Hoogtepunt was ons verbijf op het meer in dit park dat een aantal decennia gevormd is door de bouw van een stuwdam. Ondanks alle negatieve dingen die deze dam waarschijnlijk veroorzaakt heeft (het is nogal wat, een gigantisch natuurgebied ineens onder water zetten), levert het ook een bizar mooi meer op gigantisch in omvang en een beetje doet denken aan Noorse fjoren, door alle inhammen en rosten en bergen die boven het water uitkomen. Waren op eigen houtje afgereisd met een boot naar de achterste plek om te slapen: een aantal floating bamboo bungalows; slapen op het water dus! Wederom een fantastische ervaring (probeer niet te veel versterkende woorden te gebruiken, maar het is gewoon allemaal heel erg mooi en indrukwekkend!) om wakker te worden met het geluid van spetterende vissen vlak naast je hoofd en kabbelend water onder je matrasje op de bamboovloer. Omdat het meer omgeven is door jungle kon je met kano’s langs de kant varen waar we de apen door bomen zagen slingeren, hornbills overvlogen en een wild zwijn Mattijs aanstaarde vanaf de kant.

Ook nog een interessant antropologisch uitje gedaan met de vader en zoon die de bungalow runden. Ben namelijk een boek aan het lezen over de ‘Moken’, een volk wat al duizenden jaren op zee woont en uit deze omgeving komt. Zij waren ook het volk dat met de tsunami 10 jaar geleden allemaal overleefden omdat ze het al dagen aan hadden zien komen door tekenen van de natuur. Deze mensen jagen op vissen met een speer wat er vrij spectaculair uitziet op de foto. Tijdens een van onze (wederom heerlijke;-) maaltijden waarbij uiteraard vis werd geserveerd vroeg ik hen hoe ze die vingen. De man beeldde uit dat dat met een harpoen gebeurde. Toen duurde het slechts een paar keer lief knipperen met mijn blauwe ogen voordat vader en zoon ons die middag mee zouden nemen op een ‘vis-uitje’.

Ik tussen vader en zoon in in de houten longtailboot en Mattijs in een kano erachter voeren we die middag diep de verste krochten in van het meer. Na zeker anderhalf uur varen stopten we in een vertakking van het meer bij een omgevallen boom in het water. Daar deed de zoon zijn duikbril op en spande de vijf snaren van zijn harpoen. Vervolgens dook hij onder water, waar hij maar liefst 5x 1 minuut onderbleef met tussendoor slechts 1 of 2 ademteugen. Ongelofelijk! Ik zag hem diep onder water duiken en om zich heen kijken op zoek naar vis. Bij de vijfde keer stak zijn harpoen van achter boven water uit en kwam hij even later boven met een hele dikke vis met de speer precies door het hoofd heen. Die lag diezelfde avond gebakken bij ons op tafel…

Na een geweldige week met Kim moesten we helaas gedag zeggen omdat zij verder noordwaarts ging voor nog een weekje en wij verder richtig het zuiden. Ook al zien we elkaar over 2 maanden weer, toch wel echt heel stom afscheid te nemen. Het voelde echt weer een beetje als de Zuid Amerika reis-vibe met een extra verrijking je andere liefste er ook nog eens bij te hebben! Maar na een paar tranen de tassen op de fiets geladen en onze fietsreis samen weer opgepakt, ook weer heel fijn want nu lekker nog 2 maanden voor de boeg!

En zijn nu beland in Krabi waar het een redelijke toeristen hel is met alle all-inclusives die hier in de buurt neerstrijken. Kijken dus uit naar een rustiger zuiden af te reizen en verwachten over een week of 2 in Malesie aan tekomen. Birma is m toch niet geworden omdat het nog te gereguleerd is om er echt je voordeel uit te halen als fietser en we dan bovendien Zuid Thailand en Maleisie over moesten slaan. Iets wat we ook niet wilden missen.

Nou,als jullie nog niet zijn afgehaakt bij dit extreem lange bericht, kom ik hier tot een einde van deze update. Zijn jullie iig bij:-)

Heel veel liefs vanuit een warm en tropisch Thailand!

May&MattijsP1030972 P1030985P1030745 P1030727

Om 00u met oma in de krulspelden!

Om 00u met oma in de krulspelden!

P1030676 P1030633 P1030610 P1030605 P1030597

rijstvelden

rijstvelden

Lekkere kip op van de barbecue

Lekkere kip op van de barbecue

P1030759P1030766 P1030796 P1030825 P1030835 P1030856

De Mae Hong Son Loup

Lieve allen,

Terwijl jullie kerstliedjes zingen onder de kerstboom fietsen wij rustig door in tropical forests en zijn inmiddels bovenin Thailand beland vlakbij de grens met Birma. Na ons laatste bericht vanuit Vientiane (Laos) zijn we de Mekong rivier overgestoken bij de Friendship Bridge en hoppatatee, ineens zaten we in een stuk ontwikkelder en welvarender Thailand! Een stuk meer auto’s ineens en de vreemde Thaise taal op de straatbordjes maakt het weer een nieuw avontuur. Na twee dagen langs de Mekong fietsen (met direct aan de overkant uitzicht over Laos) kwamen we tot stilstand door pech met mijn fiets! Iets wat begon als een gekke tik als ik rechts remde, bleek een buts in mijn velg te zijn. Die groeide in hele korte tijd uit tot een scheur in mijn velg, wat het te link maakte om verder te fietsen. Dit alles gebeurde in een klein stadje waar men nauwelijks tot geen Engels sprak en het dus even duurde voordat we erachter waren hoe we dit oord konden verlaten met openbaar vervoer… Na een fikse ochtend wachten op eenbankje onder een boom kwam daar dan toch een bus die ons naar een grotere stad verderop kon vervoeren. Omdat de koning de volgende dag jarig was had iedereen vakantie en was de bus al afgeladen vol. We mochten dus niet mee. Maar, in Azie is alles mogelijk als je maar wilt, dus na wat pushen (zowel letterlijk als figuurlijk: verbaal door mij en fysiek door Mattijs die de fietsen in een handomdraai demonteerde en ze daarme alsnog in de bus pasten) mochten we naar binnen en konden we hutjemutje 4 uur de bus in! De volgende morgen de bus naar Chiang Mai genomen waar zeker weten de voorzieningen waren om mijn fiets te fixen.

 

De eerste fietsenmakers schrokken nogal van de onbekende Roloff hub, maar bij de derde was het raak en was mijn fiets in een middag gemaakt, halleluja! Inmiddels waren wij geheel opgeladen om onze tocht te vervolgen na drie dagenvan sapjes drinken, al het streetfood uitproberen, een yogalesje en massage (may) en voor de fun de naast gelegen berg op fietsen (Mattijs).

De afgelopen week zijn we vanaf Chiang Mai de ‘Mae Hong Son Loup’ gefietst. Een loup langs de Birmese grens dwars door heftige bergen heen. Een het was inderdaad best een zware tocht, ‘zelfs’ voor onze inmiddels goed getrainde bergbenen. De hellingen hier waren een stuk steiler dan hiervoor, met af en toe stukken van zeker een kilometer van over de 15% (voor de niet-fietsers onder ons: geloof me, dat is best steil;-) Maar wederom een prachtig gebied! Ook hier weer rulen de verschillende hilltribes, die tot 20 jaar geleden hier volledig zelfvoorzienend en zonder enig contact met de buitenwereld leefden. Inmiddels rijden zij natuurlijk ook op scooters, maar de autheticiteit van het gebied is er zeker nog. Buiten de rustige hoofdweg waar wij op reden, dwars door national parks heen met groene hellingen afgewisseld met valleien waar rijst verbouwd wordt, wemelt het van de kleine paadjes die naar ver gelegen dorpjes leiden.

Voor het eerst in ons tentje geslapen aan een geiser (waar je een ei in kon koken) en ‘s nachts heel erg blij met onze warme slaapzakken! Na drie pittige dagen fietsen belanden we in de ‘Cave Lodge’; een mooie afgelegen plek in het bos gerund door een Autralier en een Thaise. Ze zaten hier al meer dan 30 jaar en kennen het gebied nog uit de tijd dat er alleen nog hill tribes woonden. De omgeving is bezaaid met grotten en zijn dus daar wat langer gebleven om een trekking te maken met gids en drie grotten te bekijken. Best spannend, maar vooral heel indrukwekkend om grotten in te gaan van honderden meters diep, waar sta

De Friendship Bridge over de Mekong

De Friendship Bridge over de Mekong

Fijne hutjes in Thailand

Fijne hutjes in Thailand

Mooie weg langs de Mekong met aan de overkant Laos

Mooie weg langs de Mekong met aan de overkant Laos

Gestrand... wachten op de bus

Gestrand… wachten op de bus

Kamperen in een mooi maar koud woud

Kamperen in een mooi maar koud woud

Zo veel bochten in de weg dat er 'braakplaatsen' zijn ingelast

Zo veel bochten in de weg dat er ‘braakplaatsen’ zijn ingelast

Motorrijders zijn de enige andere 'two wheel travellers' die we onderweg tegenkwamen tijdens deze loup

Motorrijders zijn de enige andere ‘two wheel travellers’ die we onderweg tegenkwamen tijdens deze loup

P1030456

De grotten in

De grotten in

P1030484

Met zonsondergang vliegen er een half miljoen zwaluwen deze grot in voor een slaapplaats

Met zonsondergang vliegen er een half miljoen zwaluwen deze grot in voor een slaapplaats

Pouring rainshowers op zn tijd

Pouring rainshowers op zn tijd

Sunset gisteravond en aangekomen op een mooie plek!

Sunset gisteravond en aangekomen op een mooie plek!

lachtieten hangen die zeker al duizenden (sommingen zelfs miljoenen) jaren oud zijn. Ze ontstaan doordat er water druppel voor druppel door de aarde heen stroomt en zich vermengt met kalk. Een eindeloos proces wat prachtige en heel kwetsbare creaties oplevert. Tijdens de wandelingen over steile hellingen liet de gids ons allerlei kruiden en planten zien die overal groeien waar deze hilltribes al honderden jaren van leven. Een prachtige, indrukwekkende tocht met de volgende dag heel veel spierpijn in onze bovenbenen door het op je hurken door de grot heen tijgeren!

De afgelopen drie dagen de loup vervolgt over wederom stijle hellingen met westwaarts uitzichten over Birma. Dat heeft onze interesse zo gewekt dat we nu aan het uitzoeken zijn of we alsnog met de fiets Birma in kunnen en dat ziet er naar uit dat dit gaat lukken… spannend! We zijn nu onze verdere reis wat aan het vormgeven, wat er naar uitziet dat we de komende dagen zuidwaarts gaan fietsen richting Bangkok om daar Oud&Nieuw te vieren (kerst wordt wsl ergens met een sticky rice op een landweg). Vanaf daar pakken we een trein verder zuidwaarts om 5 januari Kim te ontmoeten en met elkaar een week op een heel mooi tropisch eiland door te brengen! Heel veel zin in en bijzonder elkaar te zien zo halverwege onze tocht. Daarna wordt het dus nog spannend wat het wordt: Birma, meteen Maleisie of toch alsnog Filipijnen? We houden jullie op de hoogte.

Hele goeie en gezellige dagen gewenst voor iedereen. Geniet van het samenzijn en de kalkoenen! Heel veel liefs en alvast alle goeds voor het nieuwe jaar,

May & Mattijs

Laos

Posted from Address not found.

Laos

Zo waar zal ik beginnen, het is namelijk alweer een tijdje geleden dat wij op ons blog hebben geschreven.
Zoals jullie vast weten zijn we ongeveer 2 weken geleden Laos binnengiefietst. Altijd weer leuk om een landgrens over te gaan. Corruptie bij de Viertnamezen werd duidelijk zichtbaar door het opzichtig toestoppen van Vietnameze Dongs tussen de paspoorten waardoor eerdere verwerking was gegarandeerd. De biljetten verdwenen in een klein laadje van de betreffende ambtenaar.
Na nog wat heen en weeg geschuif van geld en paspoorten aan Lao-zijde konden we het land van ’de mensen met het grote hart’  gaan ontdekken.
Laos is anders dan haar buren, net zoals wij anders zijn dan de Belgen of de Duitsers en bij een landgrens wordt dit heel abrupt zichtbaar. Het ene moment eet je Pho met reepjes rundvlees en zijn de mensen direct en luidruchtig  en het andere moment eet je pho met ballen en is er tijd genoeg en zijn stemverheffingen niet meer nodig om dingen duidelijk te maken.
Alleen wat vaak zichtbaar wordt is de verandering van natuur, een landgrens is vaak ook een natuurlijke grens. Tussen Laos en Vietnam is dit een bergkam, maar aan de andere kant van die kam was er niet heel veel veranderd. Nog steeds veel, hoge en groene bergen. Wat wel anders is, is dat de Laotianen meer van de bovenkant van de berg dan de onderkant houden. Wegen zijn aanzienlijk stijler en de dorpen liggen dus niet in het dal zoals in Vietnam, maar doodleuk bovenop de pas. Voor een fietster is het benaderen en verlaten van een dorp dus heel anders. Als je weer een dorp ziet naderen op de kaart, dan hoop je dat de klim niet te zwaar zal zijn en als je het laatste huisje passeert van een dorp dan kunnen de benen los en de handen aan de remmen.
De mensen zijn dus we echt anders zowel in hun karakter als de wijze waarop ze wonen en lijken te leven. De dorpjes waar we doorheen fietsen zijn een stuk armer, mensen leven niet in armoede, maar hebben geen geld op de bank. De huisjes zijn eenvoudig, vaak zijn de muren van bamboe en soms is dit aangevuld met klei. Andere huisjes zijn weer volledig van riet gebouwd. Het riet is meer een soort stro en ik denk dat het de stengels zijn van een bepaalde graansoort. Elk dorp heeft zijn gezamenlijke wasplaats, dit is een natuurlijke (bijv. een watervalletje) of een leiding die langs de bergen is aangelegd en die uitloopt in een kraan. De vrouwen en mannen wassen zich om de beurt. Wel vreemd als je daar als blanke aap op een fiets even de dagelijkse wasbeurt komt verstoren en de vrouwen in sarong achterom kijken als je voorbij rijdt. Andere dorpen zijn ook wel weer wat welvarender en huizen van steen komen daar meer voor, ook is in deze dorpen voldoende eten en drinken te vinden. Want daar onderscheidt Laos zich zeker niet in tov andere Aziatische landen, overal en altijd is er eten te vinden. Zoals mijn tante Dory ooit zei, de ene helft kookt terwijl de andere helft eet.
Na een dag fietsen in Laos zijn we met een boot naar een afgelegen dorp gevaren. Dit was zo’ n 3 uurtjes varen met de boot. DIt dorp ligt aan een rivier en is tot op heden alleen goed bereikbaar met de boot. Al gaat het wel nel in Laos, electriciteit was 6 maanden gelden aangelegd en er wer gewerkt aan een weg door de bergen om dit dorp bereikbaar te maken. Ik vraag mij af en toe wel af of dit niet allemaal te snel gaat voor deze mensen. Dat wij riolering kregen op de 3e Poellaan was ook een hele verandering, maar dit is toch anders. Desalniettemin was de sfeer in het plaatsje nog erg authentiek en hebben we een mooie wandeling gemakt door de reistvelden naar nog desolatere dorpjes. We zijn tijdens deze wandeling ook langs een grot gekomen waarin de mensen van het dorp een aantal jaren hebben geleefd om de bombardementen van de Amerikanen te overleven. Het is utieraard geeen nieuws dat alles daar helmaal kapot is gebombardeerd.
Uiteindelijk zijn we via Luang Prabang doorgefietst naar de hoofdstad van Laos, Vientiane. Ons plan was eerst om via een kleinere weg vanaf Luang Prabang naar de grens met Thailand te gaan. Echter dit bleek meer een weg te zijn voor de gevorderde 4-wheel driver dan een weg waar je nog met enig plezier op kan fietsen. We hebben dus besloten om zo’ n 500 km naar het zuiden te fietsen om vervolgens in Thailand weer naar het Noorden te gaan, omdat we dit deel echt niet willen missen.Daarnaast was de weg van Luang Prabang naar Vientiane echt schitterend. De eerste 2 dagen bestond uit veel klimmen, op zijn minst 2000 hoogtemeters per dag. Dit resulteerde in weer schitterende vergezichten. De wegen zijn daarnaast erg rustig en zolang je op de main road blijft is het asfalt meer dan goed. Heerlijke fietsomgeving dus. Ik hoop dat het op de plaatjes een beetje duidelijk wordt.
Het reizen gaat erg goed en we hebben er veel plezier in. Het fietsen samen gaat erg goed al was ik de laatste dagen niet helemaal in orde en dit resulteerde in zitten op het ouderwetse vinkentouw dat aan May haar fiets hing. Normaal gesproken rijd ik natuurlijk voorop :-).
Morgen vertrekken we naar Thailand, onze volgende landgrens dus. We hebben er veel zin in.
 Ik hoop dat het daar in Nederland met iedereen goed gaat en hartelijk dank voor de leuke berichten. Ik ga er nu wat foto’ s opzetten om mijn verhaal wan beeldender te maken.
tot snel.  May en Mattijs
May en de rijstvelden

May en de rijstvelden

Tussen de rijstpaddies door

Tussen de rijstpaddies door

De fiets kan altijd mee

De fiets kan altijd mee

 

Verjaardag in Luang Prabang

Verjaardag in Luang Prabang

Uitzicht 1

Uitzicht 1

Uitzicht 2

Uitzicht 2

 

Boven de ochtendwolken

Boven de ochtendwolken

 

P1030334

 

 

Scholieren op de fiets

Scholieren op de fiets

De bergen van Noord-Vietnam

Nu bijna drie weken weg en alweer bij de grens met Laos! We zijn de afgelopen 1,5 week vanaf de kust van Noord Vietnam (nee niks van typhoons gemerkt) dwars door de bergen heen gefietst naar het westen. Toch maar weer via Hanoi omdat alle wegen boven Hanoi langs heel erg ingewikkeld liepen en ons toch niet brachten bij de weg die we door de bergen wilden nemen. Oost en west van Hanoi zijn twee verschillende werelden. Oost = vlak, vol, bedrijvig, veel verschillende wegen dus veel zoeken (en vinden!) van kleine mooie weggetjes. West = bergen, bergvolken, natuur en ruimte.
 
We zijn echt een geweldige route gefietst door de bergen. Evenwijdig aan twee ‘snelwegen’ was dit de B-weg en dus nauwelijks verkeer. Het landschap is echt sprookjesachtig: groene hellingen met bomen, afgewisseld met grillige puntbergen. Ongeveer 10% van de bevoling hier is niet Vietnamees, maar zijn allerlei verschillende bergvolken. Sommigen wonen er al honderden jaren, anderen zijn verstotelingen uit China, Laos of Thailand. Deze mensen doen meer denken aan Peruanen doordat ze (nog) kleiner zijn en gekleurde outfits dragen, op hun rug een soort rieten rugzakjes of kinderen in doeken. Onze weg liep dwars door hun bergen en dalen waarbij in het dal vaak een dorp was bestaande uit een paar houten huizen op palen met op de veranda dames in deze outfist met een baby op hun arm die ons nawauifden (met de vruchtbaarheid geen problemen hier; ik heb nog nooit zo veel baby’s, kuikens, kalfjes, biggetjes en puppies bij elkaar gezien). We voelen ons een soort Maxima en Willem en wuiven aan een stuk door en beantwoorden de honderden “helloooo” van de kinderen die totaal door het dolle raken als je door hun dorp heenfietst. Het was duidelijk dat er weinig toeristen in dit gebied komen, wij zijn er totaal 4 tegengekomen (op een motor met gids, zeker ook een aanrader als je hier ooit in de buurt bent!)…
 
Het fietsen zelf gaat heel lekker. Wel een paar taaie dagen gehad van zo’n 100 km waarbij een heel groot deel stijgen is. Zitten dan, na een bak ‘pho bo’ ofwel noedelsoep naar binnen te hebben gewerkt, rond 7.30u op de fiets als het nog enigzins koel is. Meestal begint de dag dan met een beklimming om het dal uit te komen waar je geslapen hebt. Je moet niet raar opkijken als je zo 10-20km achter elkaar aan het stijgen bent! De weg is, op sommige stukken onverhard, gelukkig wel goed. Bovenaan de pas hebben we zoo veel mooie uitzichten gehad kijkend over eindeloze groene bergen met rivieren en af en toe een paar houten huisjes. En dan begint de verrukkelijke afdaling van makkelijk weer 10-20km waarbij je zo beneden bent. Om het feest weer opnieuw te beginnen;-) Ondanks dat het echt dun bevolkt gebied was waren er gelukkig altijd precies op tijd toch een dorp waar we wederom pho konden eten, bananen en water inslaan. We slapen in simpele maar best priuma guesthouses, waar ze zelfs vaak een warme douche en airco hebben! Wat echt het enige is waar je zin in hebt na zo’;n dag waarbij je een soort plakaat om je heen hebt hangen van stof, zonnebrand, zweet en modder. Jammie;-)
 
De Vietnamezen zijn heel vriendelijk al is er op het “helloooo” (hard uitgeroepen met hoge stem) na een flinke taalbarriere. We proberen wat woordjes te leren, maar het is echt een regelrechte ramp met al die leestekens en uitspraak. Regelmatig vragen we de weg en blijk je de plaats totaal anders uit te spreken (zo wordt Hai Duong: Hai Zoeonge). Vooral Mattijs trekt volle zalen met zijn lengte; als we over de markt lopen hebben we een soort sliert mensen achter ons aan die willen meten hoeveel groter hij is.
 
Gister een hele lange dag gefietst (waarbij we nog 20km te gaan hadden terwijl het al begon te schemeren, en we die laatste kilometers meegelift zijn met een vrachtwagen achterin zonder enig licht, lang leve de fietslampjes) en nu in Dien Bien Phu. DE plek waar de Vietnamezen voor altijd de Fransen hun land uit gejaagd hebben. Het stelt niet al te veel voor (voor onze begrippen), maar even een dagje rust voor het lichaam en ons voorbereiden op de grensovergang naar Laos is wel heel fijn! Vanaf daar dus weer een volgend bericht!
 
Veel liefs M&M

Lengtes vergelijken

Lengtes vergelijken

P1030144

Ineens een giga stuwmeer

Ineens een giga stuwmeer

P1030130P1030108

Het standaard ontbijt (en soms ook lunch en/of diner)

Het standaard ontbijt (en soms ook lunch en/of diner)

kapprtje pakken

kapprtje pakken

Deze vrouwtjes lopen overal in the middle of nowhere ineens langs de weg

Deze vrouwtjes lopen overal in the middle of nowhere ineens langs de weg

Boodschappen doen

Boodschappen doen

De vrouwen doen het vee

De vrouwen doen het vee

We zijn er!

Zo, onze eerste bericht van onze fietsreis door Azie.

Zaterdagochtend zijn we aangekomen in Hanoi. Het was even spannend met de fiertsen, want de fietsdozen bleken toch niet zo stevig te zijn. Aangekomen op Hanoi bleek mijn angst gegrond te zijn. Beide dozen waren flink gehavend. Bij het opbouwen bleek gelukkig dat alleen de zadelpenklem (vast veel punten met wordfeut) van May haar fiets miste. Gelukkig had ik vrijdag bij Robbert nog een reserve opgehaald. Uiteindelijk niks aan de hand dus.
De eerste drie dagen zijn we lekker in Hanoi gebleven. Hanoi is echt de bruisende hoofdstad van Vietnam. De meeste scooters, het beste eten en een groot meer in het centrum. Het eten is dus echt geweldig. Helemaal voor die kritische veelvraten als wij. Op elke hoek van de straat staat wel een kraampje met iets lekkers. Zoals het bekende pho(noodlesoep), krab uit het vuistje, gekruide mango en uiteraard versgerolde springrolls.De eerste dagen hebben we dus vooral lekker gegeten en de sfeer van de communistische stad geproefd. Het communisme is hier dus nog echt niet verdwenen. De rode vlag siert vele gevels en een afbeelding van Ho Chi Minh komen we regelmatig tegen. Ook in het historich museum wordt met veel trots(propaganda) gesproken over de strijd tegen de Amerikanen. Deze propaganda kom je vervolgens ook weer tegen in de boekhandel waar een boek over de oorlog geschreven door een buitenlander niet is te verkrijgen.
Dinsdag zijn we voor het eerst op de fiets gestapt. Echt wel weer super en ik denk veel terug aan mijn grote fietsreis in 2008. Lekkere hectiek, overal scooters en getoeter om ons heen. Hanoi uitrijden ging prima, een grote brug over en alle drukte van de grote stad lag achter ons. Links en rechts van de weg is landbouw, zoals bananenbomen en verschillende soorten kool. Het is heerlijk om tussendoor te rijden samen met uiteraard veel scooters. Want ook buiten de stad zie je en hoor je deze constant. Een vriendelijke toeter of een handje en ze zijn voorbij. Vervelend of gevaarlijk zijn de wegen tot op heden gelukkig niet geweest. Er is wel veel verkeer, maar de Vietnamezen zijn uitermate geduldig en vriendelijk in het verkeer. Toeteren is hier een signaal van: ‘ ik ben er’  inplaats van: ‘wegwezen, ik moet er door’. Dit maakt het prettig fietsen.
In twee dagen zijn we van Hanoi maar Kat Ba gefietst. Dit is een eiland vlakbij Halong Bay. Weer tussen de toeristen natuurlijk, maar doordat het laagseizoen is zijn er al met al maar een handje vol. Uiteraard zijn we hier gekomen voor een tocht langs de beroemde limestone rotsen die de verschillende baaijen sieren.
Vanmorgenvroeg zijn we in een bootje gestapt om de baai te verkennen. Het is echt geweldig om te zien, we hadden het mooiste weer en de rotsformaties zijn uitzonderlijk mooi. Ook nog even in de kano gestapt en via een aantal grotten kwamen we bij twee lagunes. Een stuk zee dat in zijn geheel is omringd door enorm grote limestone rotsen. Alleen het geluid van snerpende roofvogels en het raken van het water door onze peddels doorbrak de stilte.
Het gaat dus allemaal goed met ons en we hebben het erg naar onze zin. Morgen weer lekker op de fiets richting de bergen van Noord Vietnam. Jullie horen weer van ons.
Groet, May en Mattijs
Aankomst in Hanoi

Aankomst in Hanoi

Op weg! Hier net de grote stad uit...
Op weg! Hier net de grote stad uit…

Grootste shrimp ever bij straatstalletje gegeten
Grootste shrimp ever bij straatstalletje gegeten

Aankomst op eiland Cat Ba

Aankomst op eiland Cat Ba

Its hot at the top

Its hot at the top

Communisme is nog overal

Communisme is nog overal

Vis vangen en direct daarna op eten...

Vis vangen en direct daarna op eten…

...bij een van de drijvende huisjes in het zusje van Halong Bay

…bij een van de drijvende huisjes in het zusje van Halong Bay

 

 

1e bericht

Posted from Lisse, South Holland, The Netherlands.

Na jaren van fantaseren, maanden van plannen, weken van voorbereiden en dagen van 1001 kleine-dingetjes-die-opzich-niet-super-belangrijk-zijn-maar-toch-wel-heel-handig-even-geregeld-te-hebben, gaan we morgen nu echt vertrekken! Op 25 oktober 2013, morgenochtend dus, vliegen we om 12u vanaf Schiphol naar Kuala Lumpur. Als iedereen vervolgens wakker wordt zaterdagochtend (of uit ligt te brakken) landen wij om 12.15u in Hanoi. Plan is nu om na een paar dagen acclimatiseren in Hanoi onze fietsen te beklimmen en westwaarts te fietsen richting Laos. Daar steken we Noord-Laos door richting Thailand, om vervolgens Thailand langs de westkant af te zakken richting Maleisie. Op 15 maart 2014 vliegen we terug vanuit Kuala Lumpur. Maar dat lijkt nu nog een heel leven ver weg… Eerst maar eens zien of we de fietsen goed en wel het vliegtuig in krijgen morgen!

Testrondje oktober 2013

Testrondje oktober 2013